Autorzy

Urodził się 22 maja 1931 r. w Warszawie. Ukończył studia muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim w 1957 r. Związany na stałe z stolicą pełnił w latach 1957-60 funkcję redaktora muzycznego w Polskim Radiu. Później przez ponad 30 lat był członkiem redakcji „Ruchu Muzycznego”. Zieliński to jeden z najwybitniejszych polskich muzykologów i krytyków. Jego szerokie zainteresowania koncentrują się przede wszystkim wokół zagadnień historii muzyki i praktyki wykonawczej XIX i XX stulecia. Z ważniejszych publikacji na czoło wysuwają się obszerne monografie Fryderyka Chopina (Chopin. Życie i droga twórcza. PWM, Kraków 1993) oraz Karola Szymanowskiego (Szymanowski. Liryka i ekstaza. PWM, Kraków 1997). Współpraca Tadeusza Zielińskiego z PWM trwała ponad 60 lat. W 1955 r. ukazała się publikacja Ostatnie symfonie Czajkowskiego, cztery lata później praca: Koncerty Prokofiewa. Później PWM wydawało: Spotkania z muzyką współczesną (1975), monografię Bartóka (1980), Problemy harmoniki nowoczesnej (1983), O twórczości K. Serockiego (1985). Zieliński należał do najpopularniejszych autorów piszących o muzyce. W 2002 roku otrzymał doroczną Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich, a w 2006 został laureatem Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.