Autorzy

Muzykolog, teoretyk i krytyk muzyczny i wydawca. W 1970 roku ukończył studia teorii muzyki w PWSM (obecnie Akademia Muzyczna) w Krakowie. Od 1972 jej pracownik naukowy. W latach 1977–79 był słuchaczem studium doktoranckiego Akademii Muzycznej w Warszawie, tamże w 1981 roku otrzymał stopień doktora na podstawie pracy Program literacki, ekspresja i symbol w muzyce symfonicznej M. Karłowicza. W latach 1970–81 był recenzentem i redaktorem działu kulturalnego „Gazety Krakowskiej”. Od 1986 roku był redaktorem naczelnym wydania M. Karłowicz. Dzieła. W 1991 roku zrobił habilitację w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie na podstawie pracy Polski kształt sporu o istotę muzyki. Od 1987 roku był kierownikiem Katedry Teorii Muzyki i Kształcenia Słuchu, następnie w latach 1990–91 prorektorem, od 1993 roku profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie. W latach 1991–94 pełnił funkcję redaktora naczelnego, a w latach 1995–99 dyrektora i redaktora naczelnego PWM. Po przekształceniu wydawnictwa w spółkę akcyjną do 2001 był prezesem i redaktorem naczelnym. W latach 1983–85 i 1987–88 wchodził w skład Zarządu Głównego ZKP. Był również przewodniczącym Polskiej Izby Książki w Krakowie (1998-2001).

Dorobek naukowy Polonego liczy blisko 60 artykułów oraz 5 książek i obejmuje nast. zakresy tematyczne: 1. filozofia muzyki, historia myśli estetycznej o muzyce i krytyki muzycznej, ze szczególnym uwzględnieniem nurtu fenomenologii i hermeneutyki muzycznej (pierwsze publikacje na temat filozofii muzyki E. Ansermeta w polskiej literaturze muzykologicznej); 2. muzyka epoki romantyzmu i modernizmu, w tym nurt muzyki programowej (gatunek poematu symfonicznego, Liszt, Karłowicz) oraz wokalno-instrumentalnej (pieśni Berlioza, Liszta, Karłowicza, Ravela); 3. muzyka polska XX w. (W. Lutosławski, M. Stachowski, K. Meyer, J. Łuciuk, A. Krzanowski, E. Knapik, A. Lasoń); 4. problematyka interpretacji wykonania dzieła muzycznego - sztuka odtwórcza wybitnych pianistów (A. Michałowski, S. Rachmaninow, H. Neuhaus, C. Haskil, A. Rubinstein, W. Małcużyński, K. Zimerman), kontrowersje wokół stylu chopinowskiego. Swą refleksją krytyczną towarzyszył powstaniu i rozwojowi pokolenia młodych kompozytorów polskich skupionych wokół festiwalu Młodzi Muzycy Młodemu Miastu w Stalowej Woli oraz dorocznych spotkań w Baranowie, organizowanych przez PWSM (obecnie Akademię Muzyczną) i PWM w Krakowie.

Polony kierował PWM w latach przekształcania wydawnictwa w spółkę wydawniczą. Zainicjował - wspólnie z A. Kosowskim - nowe serie książkowe: Ilustrowane Monografie Wielkich Kompozytorów (tłum. z języka ang.), Ludzie Świata Muzyki, Muzyka i..., Kompozytorzy Polscy XX w. oraz nutowe: Arcydzieła Muzyki Polskiej XX wieku, Czas na Jazz, Miniatury Gitarowe, Miniatury Fletowe. Wprowadził PWM na międzynarodowy rynek wydawniczy (targi muzyczne Musicora w Paryżu, Musikmesse we Frankfurcie nad Menem, British Music Fair w Londynie), zaktywizował prezentowanie w Polsce przez PWM katalogów wydawniczych najważniejszych oficyn europejskich.