|
|
Pieśń o ziemi,
balet w 3 scenach, (1937), ca 30'
Obsada: 2222-3221-batt pf-archi
P. Michaut w swej książce „Le Ballet Contemporain 1929-1950" nazwał „Pieśń o ziemi” 'chłopską rapsodią'. Określenie to trafnie oddaje swobodny, niemal improwizacyjny charakter baletu - ludowego widowiska, złożonego w hołdzie ziemi ojczystej i jej prastarym obyczajom. Prosta kontrukcja tego tryptyku, złożonego z luźnych obrazów, wynika z braku wątku anegdotycznego; jedynym łącznikiem jest para zakochanych, wysuwająca się na pierwszy plan we wszystkich obrazach, w których główną rolę odgrywają obrzędy, zwyczaje i tańce polskie opracowane w formie przetworzenia scenicznego. Muzyka idzie w kierunku stylizacji i syntezy folkloru, nie ograniczonego jednak do żadnego regionu. Obok motywów ludowych kompozytor wprowadza własne tematy, sięga też do nowoczesnych środków wyrazu, stosując ostrą, często atonalną harmonię, gwałtownie pulsującą rytmikę, kontrasty i spięcia dynamiczne, podkreślając zmienność nastrojów, urozmaiconą elementami groteski. (I. Turska „Przewodnik baletowy”, Kraków 1989).
zamów materiał
part.+ wyc. fort.+ gł. ork.
|