Kompozytorzy

Jego muzykę cechuje pełna ekspresji narracyjność, głęboko angażująca odbiorcę. Perypetie, jakim podlegają dźwiękowi „bohaterowie” tej narracji, są tyleż zaskakujące, co przekonujące. Nić opowieści, choć czasem jakby się rwie, ostatecznie układa się w całość o swoiście katartycznym działaniu. Nowak opanował przy tym znakomicie sztukę autoironicznego dystansu. Elementy humoru nie niszczą powagi i mrocznych barw, dominujących w tej muzyce dają jednak poczucie kompozytorskiej suwerenności nad materią. Bo też Nowak nigdy nie wpada w ton pełnej patosu perory. Umie wytrzymać i przeczekać chwile emocjonalnego spiętrzenia, po których wyłania się świat muzyczny oczyszczony jakimś cudem z nagromadzonych emocji. Wszystko to kompozytor wypowiada językiem, który nawiązuje do rozmaitych stylistyk; w każdym kolejnym utworze wzbogaca swój „słownik” techniczny i stapia to wszystko w bardzo indywidualny idiom.
[Marcin Trzęsiok, Ruch Muzyczny 2/2010]

 

fot. M. Filipczyk