Zapowiedzi
Nowości
Promocje
Katalogi i Materiały promocyjne

Materiały orkiestrowe

A B C Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś Š T U V W Y Z Ż

Kategoria: Głos(y) solo, chór i orkiestra (zespół instr.)
Nr kat.: 11142
Eugeniusz Knapik (*1951)

La liberta chiama la liberta III część trylogii „The Minds of Helena Troubleyn”, ca 120'

La liberta chiama la liberta (Wolność przyzywa wolność) jest ostatnią częścią monumentalnej trylogii operowej „The Minds of Helena Troubleyn” (Umysły Heleny Troubleyn), której pisanie kompozytor rozpoczął w 1988 roku na zamówienie Gérarda Mortiera, dyrektora opery „La Monnaie” w Brukseli. Premiera pierwszej części cyklu „Das Glas im Kopf wird vom Glas” miała miejsce w 1990 roku De Vlaamse Opera (Operze Flamandzkiej) w Antwerpii. Część druga Silent Screams, Difficult Dreams została wystawiona w roku 1992 w Kassel w ramach festiwalu sztuki współczesnej Documenta IX. Ostatnia część trylogii zabrzmiała najpierw w wydaniu koncertowym w Warszawie w 1996 roku, a następnie w scenicznym w 2010 roku we Wrocławiu. Libretto opery przedstawia historię Heleny Troubleyn (Troubleyn w staroflamandzkim oznacza pozostawać wiernym), kreśli czasy jej panowania i upadku. Ostatnia część La liberta chiama la liberta odnosi się do świata jej wewnętrznych przeżyć. Helena stwarza mocą wyobraźni własny świat, pełen wizji, do których Eugeniusz Knapik skomponował niezwykłą muzykę, łączącą elementy tradycji i nowoczesności. Gdy w 1987 roku pisze Stanisław Kosz Eugeniusz Knapik, wówczas młody adiunkt w katowickiej Akademii Muzycznej, po powrocie ze stypendium we Freiburgu rozważał wyjazd na dłuższy czas do tamtejszego słynnego studia muzyki elektronicznej - i poszukiwanie horyzontów nowej muzyki w live electronic do drzwi jego mieszkania w Katowicach nieoczekiwanie zapukał nieznany mu Jan Fabre - i zaproponował... napisanie opery. Przed kilku laty w dalekiej Adelajdzie, podczas koncertu Polskiej Orkiestry Kameralnej usłyszał „Wyspy” Knapika - i postanowił pozyskać kompozytora dla swojego nowego projektu artystycznego: monumentalnego dzieła scenicznego, będącego awangardową wizją teatru muzycznego. Miał gotowy projekt libretta i koncepcję inscenizacji, brakowało jedynie muzyki. Miał jednak jej wizję: chciał, by była pełna „wewnętrznej pasji” - i taką właśnie odnalazł w Wyspach Knapika. Postanowił odnaleźć kompozytora (Stanisław Kosz, Dziennik teatralny, XII 2010) Dzieło składa się z pięciu scen. Jak mówi librecista pierwsza z nich opisuje spór między przyjaciółkami Heleny, dotyczący sposobu w jaki doświadczają one świata marzeń, w którym się znajdują. Na krótko wracają one do czarnego podziemia, które tak bardzo je przerażało. W międzyczasie rozpoczyna się rozmowa Heleny z Il Ragazzo, którego słowa zawierają ukrytą wiadomość dla Fressii. Il Ragazzo instruuje ją, w jaki sposób powinna doprowadzić do upadku Heleny. Spisek Il Ragazzo i Fressii, zasugerowany już pod koniec części drugiej, zostaje tu rozwinięty, jakkolwiek podświadomie i nie wprost. Helena, przeczuwając, że nie zostało jej już dużo życia, w trwającej kilka minut arii sporządza swój duchowy testament. Mówi, jak malejemy, jak stajemy się niczym niewypowiedzianie cienka nić. Powoli umiera i zapada w wieczny sen. Następuje po tym długa cisza. Fressia, reprezentująca ciszę, oddala się coraz wolniej, aż znika i milknie na zawsze. Następnie pojawia się feria barw, podczas której chór oddaje cześć Helenie. Nikt nigdy nie zapomni, jak Helena, wbrew wszelkim radom i samej rzeczywistości, niczym nieograniczona, słuchała swego wewnętrznego głosu. Jedynie pozostając wierną własnej świadomości, Helena mogła doświadczyć tak wspaniale bogatego życia wewnętrznego, w które publiczność miała wgląd dzięki tej trylogii. W świat Heleny Troubleyn...(źródło: strona internetowa Opery Wrocławskiej http://www.opera.wroclaw.pl/1/index.php?page=9&stage_id=120&fnct=libr) Obsada: Helen Troubleyn Fressia Ragazzo Przyjaciółki 1, 2, 3

zamów materiał