Autorzy

Pianista i pedagog urodzony w Krakowie. Był uczniem J. Śliwińskiego, potem W. Łabuńskiego w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie, gdzie w 1928 r. uzyskał dyplom. W latach 1928-31 był uczniem i asystentem E. Petriego w Krakowie oraz w Berlinie. Pracę pedagogiczną rozpoczął w szkole S. Kasparek we Lwowie, gdzie dojeżdżał w l. 1928-31. W l. 1931-33 był profesorem konserwatorium, w Krakowie, l. 1934-39 prowadził prywatne lekcje fortepianu i kursy pedagogiczne w Krakowie, Lwowie i Bielsku. W latach 1940-41 był docentem konserwatorium we Lwowie, później ukrywał się przed gestapo w Krakowie, prowadząc tajne nauczanie i dając sporadycznie tajne koncerty. Po II wojnie światowej współorganizował PWSM (obecnie Akademia Muzyczna) w Krakowie, pełniąc kolejno funkcje: dziekana wydziału instrumentalnego (l. 1945-49 i 1954-1955), kierownika katedry fortepianu (l. 1963-78), prorektora (l. 1963-1966), rektora (l. 1966-69) i ponownie prorektora (l. 1975-78). W 1958 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Równolegle wiele koncertował w kraju i za granicą (m.in. Holandia, Belgia, Niemcy i kraje ościenne), w l. 1926-68 współpracował z PR. W l. 1949-70 H. był jurorem 5 konkursów chopinowskich oraz jurorem in. konkursów pianistycznych w kraju (Bydgoszcz, Łódź) i za granicą (I Międzynarodowy Konkurs im. R. Schumanna w Berlinie, Praska Wiosna, konkursy w Bolzano, Yercelli, Seregno, a także 5-krotnie Monachium w l. 1966-75). W latach 1962-81 corocznie w lecie prowadził w Helsinkach mistrzowskie kursy dla pianistów fińskich, a w l. 1977-78 kursy pianistyczne w Weimarze. Hoffman był współorganizatorem i członkiem zarządu SPAM, przez 12 lat wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego i przewodniczącym rady naukowej TIFC. Od 1949 opracował do wydania w PWM około 170 pozycji z zakresu literatury fortepianowej - koncertowej i pedagogicznej (w tym wiele z A. Riegerem i Z. Drzewieckim) - oraz cykle i wybory pieśni (z S. Hoffmanową). 1978 przeszedł na emeryturę.

1950 otrzymał nagrodę państwową I st. (zespołową), 1955 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, 1980 Krzyż Komandorski, z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, 1964, 1968 i 1986 Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I st., 1974 tyt. Zasłużonego Nauczyciela PRL, 1988 Order Sztandaru Pracy I klasy.

Od wczesnej młodości Hoffman koncertował jako solista i kameralista, a w latach międzywojennych również jako dyrygent. W swym wszechstronnym repertuarze koncertowym po wojnie często uwzględniał utwory kompozytorów współczesne, zwłaszcza polskie (m.in. Lutosławskiego, Spisaka, Szałowskiego, wszystkie utwory Malawskiego; był pierwszym wykonawcą jego Etiud symfonicznych). Występował wielokrotnie z E. Umińską i J. Mikulskim, grając m.in. tria Mozarta, Beethovena, Brahmsa, zarejestrowane też archiwalnie dla Polskiego Radia. W 1950 r. - z okazji 200. rocznicy śmierci J.S. Bacha - wraz z Z. Drzewieckim, B. Woytowiczem i J. Ekierem prezentował koncerty Bacha na 2, 3 i 4 fortepiany, w latach następnych wykonywane też w kraju i za granicą.

Do najwybitniejszych uczniów Hoffmana należą: W. Kędra, J. Baster, J. Dolny, M. Drewnowski, A. Wodnicki, a także liczne grono pianistów fińskich. Jako pedagog Hoffman kładł szczególny nacisk na muzyczne i psychologiczne aspekty interpretacji dzieła muzycznego, którym podporządkowuje zagadnienia instrumentalne. Główny nacisk kładł na pełne wyzwolenie osobowości muzycznej i wszechstronny rozwój intelektualny ucznia, dając tym samym podstawy do samodzielnej działalności artystycznej. Stworzył własną metodę, którą można określić jako filozofię gry na fortepianie; odnosi się ona do problemów wykonawstwa w ogóle.