Wyszukiwarka posiada możliwość przeszukiwania zasobów serwisu przy zastosowaniu znaczników ułatwiających rozszerzenie lub zawężenie wyników wyszukiwania.
Jeżeli chcemy zawęzić wyniki wyszukiwania, możemy ograniczyć ich liczbę, wpisując szukaną frazę w cudzysłowie, np. "te deum".
Jeżeli nie znamy pełnej nazwy szukanej frazy, możemy wpisać tylko część, którą znamy, dodając symbol * , np. deu*.
Uwaga!
Wyszukiwarka nie pokaże żadnych wyników, jeżeli podamy frazę poprzedzając ją znaczkiem *, np. *um.
Poczta Polska 13 zł
Kurier UPS 13 zł
Przy zamówieniu powyżej 300 zł koszty wysyłki na terenie kraju pokrywa PWM.
Dla dystrybutorów minimum logistyczne bez kosztów wysyłki wynosi 650 zł netto.
A B C Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś Š T U V W Y Z Ż
Louis Nicolas Clérambault, zwany le Pere, kompozytor i organista urodził się w 1676 r. w Paryżu i zmarł tamże w 1749 r. Wcześnie przejawiał uzdolnienia muzyczne. Studiował u Jean-Baptiste Moreau (kompozycję i śpiew) oraz u André Raisona (organy), po którym przejął stanowisko organisty w klasztorze św. Jakuba w Paryżu. Na polecenie Ludwika XIV kierował życiem muzycznym dworu Mme de Maintenon. Uczył w założonej w 1686 r. przez Mme de Maintenon szkole dla zubożałych szlachcianek w St-Cyr (k. Wersalu); dla tej szkoły pisał również muzykę do sztuk scenicznych. Od 1707 r. działał jako organista w różnych kościołach paryskich, m.in. St-Sulpice. Spośród dzieł Louisa Nicolasa Clérambault największe znaczenie mają kantaty. Clérambault wraz z André Camprą i Jean-Baptiste Morinem byli twórcami solowej kantaty francuskiej, opartej na włoskich wzorach. Tematyka kantat zaczerpnięta została głównie z mitologii. Istotę formy stanowiło następstwo recytatywów i arii. W utworach tych nastąpiła fuzja stylu francuskiego i włoskiego, bowiem recytatywy komponowane były w stylu francuskim, arie zaś w stylu włoskim; płynna liryczna melodyka Clérambault wskazuje na kształtowanie się stylu galant. Ponadto Clérambault należy do pierwszych francuskich kompozytorów, którzy tworzyli sonaty triowe w stylu Corellego; niektóre sonaty zaopatrzone są w tytuły programowe (La Félicité, L'abondance, La magnifique). Suity organowe przejawiają powiązanie techniki polifonicznej z typową dla klawesynistów techniką ornamentacji. [Encyklopedia Muzyczna PWM]