|
|
Andante spianato i Polonez Es-dur
op. 22 na fortepian i orkiestrę, (1835), ca 13'
Obsada: pf solo-2222-2010-batt-archi
„Pisanie dzieła rozpoczął Chopin od skomponowania „Poloneza”, o czym pisał żartobliwie w liście z 13 września 1830 roku do swego przyjaciela Tytusa Wojciechowskiego: „Zacząłem poloneza z orkiestrą, ale tylko dopiero się cznie, jest czątek, ale początku nie ma. Dopiero w latach 1834/35 będąc już w Paryżu dopisał introdukcję przeznaczoną na fortepian solo. Prapremiera pełnego już dzieła odbyła się w kwietniu 1835 roku w Sali Konserwatorium Paryskiego. Utwór został wydany w 1836 z dedykacją dla baronowej Frances Sarah d'Este, paryskiej znajomej Chopina.
Obydwie części są silnie skontrastowane: Andante spianato ma charakter nokturnu płynna, liryczna, śpiewna. Według Mieczysława Tomaszewskiego tworzy nastrój oniryczny, z którego wyzwolą słuchacza dopiero fanfary rogów zapowiadające poloneza. Spianato znaczy równo, bez kontrastów, bez wszelkiego wzburzenia i niepokoju. To, co się dzieje w utworze wraz z wejściem tematu poloneza, określano w dziejach jego recepcji w sposób rozmaity, ale zawsze pełen określonego podziwu. Dla Jana Kleczyńskiego jest to prawdziwy fajerwerk cudnych pasaży i śmiałych zwrotów, dlaZdzisława Jachimeckiego cudownie mieniąca się gra świateł i barw, dla Tadeusza Zielińskiego bogactwo i przepych dźwiękowych deseni. (Mieczysław Tomaszewski, Cykl audycji „Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie” Polskie Radio II)
zamów materiał
partytura + głosy orkiestrowe
Autor opracowania:
Kazimierz Sikorski
Autor wyciągu:
Jerzy Lefeld
|